من به عنوان یک رزمنده لباس شخصی پیاده نظام انقلاب اسلامی تنها به وفاداران حقیقی و مبارزان در طریق آرمانهای انقلاب اسلامی رأی خواهم داد به کسی رای میدهم که... در شأن انقلاب اسلامی باشد کم کم که به روزهای پایانی تبلیغات انتخاباتی نزدیک می شویم حجم عملیات روانی گروه های سیاسی مختلف گسترش می یابد تا بلکه بتوانند در آخرین روزها از میان آنان که هنوز انتخاب نکرده اند پیاده نظام خود را تکمیل کنند تا بر دوش اینان جماعتی بر صندلی های سبز مجلس بنشینند و ... و امروز ماییم و حق رأیی که ثمره خون سرخ شهیدان است برای تعیین چگونگی ادامه مسیر انقلاب اسلامی و تشکیل مجلس

از گرد راه میرسی؛ از فراسوی فصلی سرد و بارانی؛ ابرهای تیره را از صفحه آسمان میتکانی، پلک میزنی و گلهای رنگ رنگ از نگاه خاک میروید.لبخند میزنی و درختان به سبزی قیام میکنند؛ عشوه میکنی و زمستان، بهار میشود.این جار بهار، ساکنین خاک را به زندگی میخواند.بهار، فصل اعتدال و راستی است؛ فصل قد کشیدن گلهای ایمان در باغچه دل است.بهار، قلمرو رویش خوبیهاست و فصل جاری شدن و رسیدن؛ فصلی که غنچههای لب فرو بسته، دهان میگشایند و گل میکنند.بهار که میآید، کوچههای به بنبست رسیده از سرما، به رقص بر میخیزند و رهگذران را به شوق میآورند.بهار

قدیما ﺣﺮﻳﻢ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﻧﺒﻮﺩ ﺣﺘﻲ ﺣﻤﺎﻣﺶ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺑﻮﺩ،ﻭﻟﻲ ﭼﺸﻢ ﻫﻴﭽﻜﺲ ﻫﺮﺯﻩ ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﺍ ﭘﺎﻱ ﻛﺴﻲ ﺟﻠﻮ ﻛﺴﻲ ﺩﺭﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩ،ﻭﻟﻲ ﭘﺸﺖ ﭘﺎ ﺯﺩﻥ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﺍ ﺣﺮفی ﺗﻮی ﺩﻟﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ،ﺣﺮﻓﻲ ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﺍ ﺑﺮﮔﺮ ﻭ ﭼﻨﺠﻪ ﻭ ﺑﺨﺘﻴﺎﺭﻱ ﻧﺒﻮﺩ،ﮊﻟﻪ ﻭ ﭘﺎﻱ ﺳﻴﺐ ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﻧﻮﻥ ﻭ ﭘﻨﻴﺮ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭﺝ ﻛﻼﺳﺶ ﺗﻮﻱ ﺳﺒﺰﻱ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺮﺷﻲ ﻭ ﺁﺵ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﺍ ﺭﻧﮓ ﺳﺎﻝ ﻧﺒﻮﺩ، ﻣﺎﻧﺘﻮﻫﺎی رنگارنگ ﻧﺒﻮﺩ، ﭘﻴﺮﻫﻦ ﺷﻴﻚ ﻭ ﺑﻲ ﺧﻂ ﻭ ﻳﻘﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﻫﺮ ﭼﻲ ﺑﻮﺩ ﺗﻮﻱ ﺑﻘﭽﻪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭﻥ

حال و هوایی میباشد در تشییع شهدا .... هم شور هست- هم احساس- هم غربت آنهایی که دل در گرو شهدا داشتند چه زیبا دل ربایی می کردند از ملائک ... و... گاهی اوقات فکر می کنم کاش شهدای گمنام در همان خاک غریبی که مدفون دیار غربت بودند می ماندند و به این شهرهای غرق شده در دنیا پرستی باز نمی گشتند ... آخر آنجا مادرشان زهرا (س)- هم او که گمنام است مرقد شریفش ... به آنها سر می زد .... این نه یک ترسیم ذهنی بلکه واقعیتی است که یکی از شهدا (مفقود الاجسد) پس از پیدا شدن جنازه اش و شناسایی و تحویل آن به مادرش بعد از مدتی به خواب مادرش می آید و ناراحت است مادر شهید دلیل ناراحتی اش را می پر

رنج نامه، نجوا، ناله ها و فریاد ها و درد دلهای افراد و جوانان شهرستان پاسارگاد شنیدن دارد افرادی که هر روز از این اداره به آن اداره مراجعه می کنند برای پیدا کردن ابتدایی ترین حقوق شهروندی خود یعنی شغل، یعنی حق زندگی. به هر کسی که فکر کنند که می تواند گره کور آنان را باز کند التماس می کنند ولی از آنجا که سالیان سال کسی نیامده است که برای حل این مشکل تدبیر جدی نماید لذا حرفه ای و شغلی برای آنان نیست و براحتی خوابیدن من و تو درب ها بر روی همه آنان بسته است. هر روز با طلوع افتاب امیدی دوباره می گیرند و در پایان وقت اداری نا امید و سرشکسته و نگران به منازل خود